در که وا میشه
می بینم پیرهن آبی پوشیدی،
آسمونو از تو کوچه
تا دل کافه کشیدی
حس باهم بودن ما
بوی قهوه دود سیگار،
مثل هر روز ساعت پنج
التهاب تند دیدار
دوست داشتن را
باید از برگ درختان یاد گرفت،
چون وقتی زرد می شوند
وقتی می میرند
وقتی از درخت جدا می شوند ...
پای همان درخت می افتند
بوی مهربانی
عطر یاس های گلدان
من و تو و پاییز
خود یاس هم میداند
برای تو باید باران ببارد
تا که عطرش را تقدیم دستان مهربانِ تو کند
بوی باران با یاس
عاشقانه های من و توست...
بهترین خاطره ها
با پاییز...
با سلام خدمت تمام دوستان خوبی که همکنون از وبلاگ من دیدن می کنند - سلام به یگانه کسی که همیشه حضورش در وجودم جریان داره... اگرچه دورم از او ...اما همیشه در کنارمه ... تمامی نوشته های این وبلاگ رو تقدیم او می کنم ... و دستان پر مهر و زیبایش را می بوسم چرا که با آمدنش ،مرا از سیاهی تو در توی بی کسی ام ،به سوی نور هستی بخش عشق فرا خواند ... او به من طعم واقعی عشق را چشاند .... طعمی که تا بحال نچشیده بودم .... طعم تلخ و شیرین عشق را.... شیرینی و تلخی عشق خواستنی است... اما تلخیش از شیرینی اش برای عاشق دلچسب تر....او لذت سوختن میان شراره های آتش عشق را به من فهماند، آتش عشقی که هیچ وقت از گدازه های آن اینگونه نسوخته بودم ...خواستنی که تا به حال اینگونه نخواسته بودم ، زبانه های آتشی را در من شعله ور ساخت که هر لحظه حرارتش، جسم و روحم را نسبت به او پر شورتر و عطش دار تر میکند اما گفت : خدا حافظ ...